غزل ۵۷۸۸ - هر چند از گهر صدف آسا لبالبم

هر چند از گهر صدف آسا لبالبم
نتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم ۱

تا کام من ز شهد خموشی گرفت کام
از یکدگر نشد ز حلاوت جدا لبم ۲

هر چند در لباس شکرخند می زنم
از دل چو پسته زهر نهفته است تا لبم ۳

چون صبح می کشم نفس ساده از جگر
آسوده است از سخن مدعا لبم ۴

انگشت زینهار برآورد از زبان
از بس گزیده شد ز حدیث خطا لبم ۵

مانند تیغ اگر چه به جوهر سرآمدم
صائب به حرف لاف نشد آشنا لبم ۶