غزل ۵۶۴۹ - حال خود چون به تو ای غنچه دهن عرض کنم؟

حال خود چون به تو ای غنچه دهن عرض کنم؟
به زبانی که ندارم چه سخن عرض کنم؟ ۱

چون بغیر از تو سخن را نبود دادرسی
سخن خود به که از اهل سخن عرض کنم؟ ۲

درد خود را زمسیحا نتوان داشت نهان
سرتویی، درد سر خود به که من عرض کنم؟ ۳

سخن بوسه که جنگ است گل پیشرسش
به چه امید من ای غنچه دهن عرض کنم؟ ۴

آرزویی که گره در دل گستاخ من است
ادب این است که با تیغ و کفن عرض کنم ۵

مومیایی ز دل سنگ برون می آید
شکوه خود به که ای عهدشکن عرض کنم؟ ۶

محرم راز چو در دایره امکان نیست
رخصتم ده که به آن چاه ذقن عرض کنم ۷

گر به طومار شکایت نتوانی پرداخت
آنقدر باش که من یک دو سخن عرض کنم ۸

گل نفس سوخته از شاخ برآید صائب
گر تهیدستی خود را به چمن عرض کنم ۹