غزل ۵۶۴۵ - کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟

کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟
آب در دیده به صد خون جگر گردانم ۱

نه چنان آمده عشقت که به افسون برود
نه چنان رفته ز دل صبر که برگردانم ۲

دارم آن صبر که گر در قدحم زهر کنند
به سبکدستی تسلیم، شکر گردانم ۳

برو ای ناصح بیدرد که روی دل من
در شمار ورقی نیست که برگردانم ۴

پا مزن آنقدر ای باده به خاکستر من
که شبی در قدم شمع، سحر گردانم ۵

چند در دیده من باشی و از حیرانی
گرد آفاق چو خورشید نظر گردانم؟ ۶

از عدم چون به وجود آمدی ای عمر عزیز
آنقدر باش که من رخت سفر گردانم ۷

بشنوی ای صائب اگر قصه شیرین مرا
پرده گوش ترا تنگ شکر گردانم ۸