غزل ۳۱۴۲ - حکم نو کن، که شاه دورانی

حُکْمِ نو کُن، که شاهِ دورانی
سِکّهٔ تازه زَن، که سُلطانی ۱

حُکْمِ مُطلق تو راست در عالَم
حاکِمان قالَبَند و تو جانی ۲

آنچه شاهان به خواب می‌جُستَند
چون مُسَلَّم شُدَت به آسانی؟ ۳

همه مُرغان چو دانه چینِ تواَند
تو هُمایی میانِ مُرغانی ۴

بر سَر آمد رِواقِ دولتِ تو
زان که تو صافِ صافِ انسانی ۵

بَرتَر آید زِ جانِ مُلْک و مَلَک
گَر دَهی دلْ به روحِ حیوانی ۶

شَرط‌‌ها را زِ عاشقان بَرگیر
که تو اَحْوالَشان‌‌‌ هَمی‌دانی ۷

دام‌‌ها را زِ راهَشان بَردار
خواهْ تَقدیر و خواهْ شیطانی ۸

تا شَوَم سُرخ رو دَرین دَعوی
که تو چون حَقْ لَطیفْ فرمانی ۹

شَمسِ تبریز، رَحْمَتِ صِرفی
زان که سِرِّ صِفاتِ رَحمانی ۱۰