غزل ۵۲۴۵ - شکوه حسن فزون گردد از لباس جلال

شکوه حسن فزون گردد از لباس جلال
شود دو آتشه رنگ بتان ز جامه آل ۱

ازان به جامه گلرنگ مایل است آن شوخی
که در لباس کند خون عاشقان پامال ۲

چو آب از جگر لعل آتشین پیداست
صفای پیکر سیمین او ز جامه آل ۳

کدام چشم ترا سیر می تواند دید
کنون که قد تو از جامه یافت رنگ جمال ۴

به پاکدامنی افتاده است کار مرا
که جامه رانکند رنگ جز به خون حلال ۵

زمین ز جلوه رنگین آن بهار امید
ز باده شفقی ساغری است مالامال ۶

به دور روی تو بلبل ز خجلت افشاند
فروغ چهره گل را چو گرد از پرو بال ۷

ز سایه در جگر خاک خون کند صائب
کشید بس که به خون دامن آن بلند نهال ۸