غزل ۵۲۲۰ - زلف تو نفس در جگر باد کند مشک

زلف تو نفس در جگر باد کند مشک
آهوی تو خون در دل صیاد کند مشک ۱

در هیچ سری نیست که سودای ختن نیست
تا نغز که از بوی خود آباد کند مشک ۲

تا هست سخن، زنده بود نام سخنور
ارواح غزالان ختا شاد کندمشک ۳

در زیر فلک دل چه پر وبال گشاید؟
در نافه سربسته چه فریاد کند مشک ۴

بیخواست جهد ازجگر سوخته اش آه
هرگاه که ازناف ختن یاد کند مشک ۵

گر راه تو افتد به ختا، آهوی چین را
برگرد تو گرداند و آزاد کند مشک ۶

بیرون نتواند شدن ازکوچه آن زلف
صد سال اگر همرهی باد کند مشک ۷

تا گرد سر زلف دلاویز تو گردد
از نکهت خودبال پریزاد کند مشک ۸

فارغ بود ازمنت قاصد دل خونین
صد نامه براز بوی خود ایجاد کند مشک ۹

در چشم غزالان ختا خواب شود خون
افسانه زلف تو چو بنیاد کند مشک ۱۰

بهر جگر زخمی ما چرخ سیه کار
هرشام ز خون شفق ایجاد کند مشک ۱۱

چون خامه صائب گره نافه گشاید
دامان زمین را ختن آباد کند مشک ۱۲