غزل ۳۱۱۴ - عشق تو خواند مرا کز من چه می‌گذری؟

عشقِ تو خوانَد مرا کَزْ من چه می‌گُذَری؟
نیکو نِگَر، که مَنَم آن را که می‌نِگَری ۱

من نُزل و مَنْزِلِ تو، من بُرده‌اَم دلِ تو
که جانْ زِ مَن بِبَری، وَاللّهْ که جانْ نَبَری ۲

این شمع و خانه مَنَم، این دام و دانه مَنَم
زین دامْ‌ بی‌خَبَری، چون دانه می‌شُمَری ۳

دوری زِ میوهٔ ما، چون بَرگ می‌طَلَبی
دوری زِ شیوهٔ ما، زیرا که شیوه گَری ۴

اَنْدَر قیامَتِ ما، هر لحظه حَشْرِ نو است
زین حَشْر‌ بی‌خَبَرند، این مَردمِ حَشَری ۵

اَرْواح بر فَلَکَند، پَرّان به قولِ نَبی
اَرْواحُ اُمَّتِنا فی اَطْیُرٍ خُضُرِ ۶

زان طالِبِ فَلَکَند، کَزْ جوهرِ مَلَکَند
اُنْظُرْ اِلیٰ مَلَکٍ فی صُورَةِ الْبَشَرِ ۷

این روحْ گِردِ بَدَن، چون چَرخْ گِردِ زمین
فَالْجِسْمُ جامِدَةٌ، وَ الرُّوحُ فِی السَّفَرِ ۸

زین بُرج‌‌ها بِگُذَر، چون هم پَرِ مَلَکی
وَاطْلَعْ عَلیٰ اُفُقٍ کَالشَّمْسِ وَ الْقَمَرِ ۹