این شعر عاشقانه و ستایشآمیز، زیبایی و جذابیت معشوق را توصیف میکند. شاعر از تأثیرات مثبت معشوق بر جهان و دلهای مردم سخن میگوید و احساس شادی و خوشبختی خود را از وجود معشوق بیان میکند. همچنین، شاعر از عناصر طبیعت مانند فلک، بهشت، و مه عید برای توصیف معشوق استفاده میکند.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان ادبی و شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۹۸۳ - ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوش
عالم خاک هم از سایه بالای تو خوش ۱
چه بهشتی تو که چون کنج لب و گوشه چشم
نیست جایی که نباشد زسراپای تو خوش ۲
روزت از روز دگر خوشتر ونیکوتر باد
که شد امروز من از وعده فردای توخوش ۳
نیست ممکن که گشاید ز تماشای بهشت
دل هرکس که نگردد ز تماشای تو خوش ۴
فیض درابر سیاه و دل شب می باشد
می شود وقت دل از زلف سمن سای تو خوش ۵
فارغ ازعذر ستم باش که درمشرب ما
هست چون لطف بجا، رنجش بیجای توخوش ۶
چون مه عید به انگشت نمایندش خلق
لب هرکس شود از لعل شکر خای تو خوش ۷
چیست دربار توای تاجر کنعان، که شده است
دل یک شهر زاندیشه سودای تو خوش ۸
چشم بددور زابری بلند تو که هست
چون مه عید دل خلق به ایمای تو خوش ۹
برتو صائب نمک عشق و جنون باد حلال
که مراوقت شد از شور سخنهای توخوش ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.