این شعر عاشقانه و پراحساس، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. شاعر از زیباییهای ظاهری و باطنی معشوق سخن میگوید و تأثیر عمیق او بر قلب خود را بیان میکند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا غیرجذاب باشد.
غزل ۴۹۸۲ - داغدار از عرق شرم شود نسرینش
آب گردد ز اشارت بدن سیمینش ۱
بوی مشک ازنفس سوخته اش می آید
در دل هرکه کند ریشه خط مشکینش ۲
این چه لطف است که چون سرو شود مینارنگ
از بغل گیری آیینه تن سیمینش ۳
آب چون آینه رفتار فراموش کند
سایه برآب روان گر فکند تمکینش ۴
نتوان بافت بغیر از لب و دندان نگار
ماه عیدی که هم آغوش بودپروینش ۵
نه چنان چشم چو بادام تو تلخ افتاده است
که شکر خواب به افسانه کند شیرینش ۶
سینه اش کان بدخشان شود از باده لعل
هرکه از دست بود همچو سبو بالینش ۷
آتشی هست نهان در دل صائب که مدام
می چکد خون چو کباب ازنفس رنگینش ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.