این شعر عاشقانه و تغزلی، با تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به توصیف معشوق و احساسات عاشقانهی شاعر میپردازد. در آن از عناصر طبیعت مانند ابر، باران، سیب، و سرو برای بیان زیباییهای معشوق استفاده شده است. همچنین، شاعر از مفاهیمی مانند عشق، شیدایی، و آرزوهای دور و دراز سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از تصاویر شاعرانه مانند 'جوی خون' و 'خون عاشقان' ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
غزل ۴۹۵۲ - رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانش
که عمر جاودان بخشد به عاشق مد احسانش ۱
سرانگشت سهیل از زخم دندان جوی خون گردد
ز می گر این چنین رنگین شود سیب زنخدانش ۲
کشد در هر قدم جای قدح مینای می برسر
زمین از جلوه مستانه سرو خرامانش ۳
به هر گلشن که آن سرو خرامان جلوه گر گردد
نمی آید بهم تا حشر آغوش خیابانش ۴
زبان العطش گویی است هر گردی کز او خیزد
به خون عاشقان تشنه است از بس خاک میدانش ۵
چه بال و پر گشاید در دل چون چشم مور من؟
پریزادی که باشد چون قفس ملک سلیمانش ۶
به آزادان کسی را می رسد پیوند چون قمری
که باشد حلقه فتراک ازطوق گریبانش ۷
کجا آن نوش لب دارد غم اهل سخن صائب؟
که از خود می کند ایجاد طوطی شکرستانش ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.