این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که به زیباییهای معشوق و تأثیرات عشق بر عاشق میپردازد. در آن از تشبیهات و استعارههای زیبا مانند گرد سرمه، تیر مژگان، و یوسف مصر استفاده شده است. شاعر درد عشق و فراق را با زبانی پراحساس توصیف میکند و از تأثیرات عمیق عشق بر روح و روان سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۹۵۱ - ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانش
مگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش ۱
شکوه حسن او بی دست و پا دارد تماشارا
ازان خواب فراغت می کند دایم نگهبانش ۲
زطفلی گر چه پشت وروی تیغ ازهم نمی داند
سراسر می رود در سینه ها زخم نمایانش ۳
به چشم من سیه کرده عالم راسیه چشمی
که گیرد صبح محشر نسخه از چاک گریبانش ۴
ز بیماری ندارد چشم اوپروای دل بردن
ولی در صید دلهاپنجه شیرست مژگانش ۵
چه گل چیند ز رخسار حجاب آلود او عاشق ؟
که گلچین می رود بادست خالی از گلستانش ۶
کجا افتد به فکر ما اسیران ناز پروری
که باشد یوسف مصر از فراموشان زندانش ۷
چرا از دست می رفتم،چرا بیمار می بودم؟
اگر می بود بربالین من سیب زنخدانش ۸
مرا سیمین بری آتش به خرمن می زند صائب
که برگ گل نماید کار اخگر درگریبانش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.