این شعر از صائب تبریزی است که با استفاده از تصاویر شعری مانند منقار دانهسوز، ناله در آشیانه، و شراب بهانهسوز، به بیان احساسات عاشقانه و درد فراق میپردازد. شاعر از بخت میخواهد تا صحنهای را ببیند که در آن معشوق و شراب بهانهای برای سوزش دل هستند. همچنین، اشارهای به بلبل و آتش شعلهور دارد که نماد عشق و اشتیاق است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مضامین احساسی سنگین، این شعر را برای گروه سنی بالاتر مناسب میسازد.
غزل ۴۸۱۱ - منقار من ز صبح ازل بود دانه سوز
در بیضه بود ناله من آشیانه سوز ۱
ای بخت، چشم باز کن این بزم راببین
ماییم و آن نگار وشراب بهانه سوز ۲
از چشم او مدار تمنای مردمی
هرگز که دید مردمی از مست خانه سوز ۳
خاکسترش به دامن صرصر گره زند
بر طور اگر نظر فکند حسن خانه سوز ۴
بلبل دگر به شعله آواز من کجاست ؟
گلبانگ من چو برق بود آشیانه سوز ۵
صائب به قطع این غزل تازه تا رسید
آتش چکاند از مژه کلک زبانه سوز ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.