این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی معشوق و بینیازی او از هر چیزی را توصیف میکند. شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن میگوید و بیان میکند که معشوق به هیچ چیز نیاز ندارد و عشق به او، شاعر را از هر ناله و گریهای بینیاز کرده است.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی پیچیده، فهم شعر را برای مخاطبان جوانتر مشکل میکند.
غزل ۴۸۱۰ - باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیاز
از دامن است شعله جواله بی نیاز ۱
ماه تمام رابه معرف چه حاجت است ؟
آن حسن کامل است ز دلاله بی نیاز ۲
از خط گزیر نیست رخ همچو ماه را
ماه تمام اگر شود از هاله بی نیاز ۳
دانسته ام عیار دل سخت یار را
مستغنیم ز گریه و از ناله بی نیاز ۴
حاجت به خلق، سوخته جانان نمی برند
از مرهم است داغ دل لاله بی نیاز ۵
این شکر چون کنم که لب تشنه مرا
از آب کرد ساغر تبخاله بی نیاز؟ ۶
کام کسی که شهد قناعت چشیده است
باشد ز ناز شکر بنگاله بی نیاز ۷
منت مکش ز سرمه که آن چشم خوش نگاه
در بردن دل است ز دنباله بی نیاز ۸
بر رهنورد شوق گران است برگ گل
اشک روان ماست ز پرگاله بی نیاز ۹
صائب ز غم منال که یک دیدن رخش
دل را کند ز شادی صد ساله بی نیاز ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.