این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند سبزه، آب، باد و باران برای بیان مفاهیم عرفانی و اخلاقی استفاده میکند. شاعر از تضادها و نمادهای طبیعی برای اشاره به مسائل انسانی مانند امید، ناامیدی، عشق و رنج بهره میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۷۹۴ - ز سروقدتو شد شوره زار امکان سبز
ز شمع سبز تو شد بخت این شبستان سبز ۱
ز خط پشت لبت زنده می شود دلها
چنین بود چو کند سبزه آب حیوان سبز ۲
میان اهل جنون سبز چون توانم شد؟
نشد ز گریه من خار این بیابان سبز ۳
به رود نیل رسان خویش راکه هیهات است
کز آب چاه شود بخت ماه کنعان سبز ۴
ز هم گزیر ندارند نوش ونیش جهان
که بی گره نشود نی زشکرستان سبز ۵
چو زنگ از دل من برد باده دانستم
که تخم سوخته گرددبه ابراحسان سبز ۶
تجردی که بود در لباس ،محفوظ است
پناه شیر بود ،هست تانیستان سبز ۷
دل حریص به زنگ قساوت آلوده است
که نان همیشه گدا را شود درانبان سبز ۸
زچشم شور کواکب مجوبرومندی
که هیچ دانه نگرددبه زیردندان سبز ۹
اگر گشایش دل خواهی از بلا مگریز
که دانه می شود اینجاز تیر باران سبز ۱۰
به باده جوش نزد خون خشک من صائب
نشد ز تربیت بحر شاخ مرجان سبز ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.