این متن شعری است که با استفاده از تصاویر طبیعی مانند آفتاب، ابر، ماه و گیاهان، مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی را بیان میکند. شاعر از مخاطب میخواهد مانند آفتاب به همه ذرات عالم توجه کند، مانند ابر رحمت خود را بر همه بگستراند و از خودگذشتگی داشته باشد. همچنین، بر اهمیت تعادل، بخشش و نگاه جامع به زندگی تأکید میشود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی پیچیده است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابلدرک نباشد.
غزل ۴۷۹۱ - چو آفتاب به هر ذره ای نگاه انداز
چو ابر سایه رحمت به هر گیاه انداز ۱
بلند و پست جهان در قفای یکدگرست
اگر به ماه برآیی نظربه چاه انداز ۲
مریز حاصل خود رابه بحر چون سیلاب
چو ابر گوهر خود رابه خاک راه انداز ۳
مکن چو شمع به یک خانه عمر خود را صرف
چو آفتاب به هر روزنی نگاه انداز ۴
در انتظار تو چشم ستاره آب آورد
چو شمع قافله اشک را براه انداز ۵
شبی برآی به گلگشت ماهتاب برون
چو مهر رعشه غیرت به جان ماه انداز ۶
نفس شمرده زن، از قید سبحه فارغ باش
به راه نه قدم و راهبر به چاه انداز ۷
سزای توست به ناخن زمین خراشیدن
تراکه گفت که برآسمان کلاه انداز؟ ۸
بپوش جامه فتح از شکست خود صائب
کتان طاقت خود را به پیش ماه انداز ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.