این متن شعری عرفانی است که از رها کردن تعلقات دنیوی، شوق رسیدن به معشوق حقیقی و رهایی از قید و بندهای مادی سخن میگوید. شاعر از مخاطب میخواهد تا از خودگذشتگی کند، به عشق الهی روی آورد و از دغدغههای دنیایی دست بکشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رهایی از تعلقات دنیوی نیاز به درکی بالغانه دارد.
غزل ۴۷۵۴ - مطربا مهر از دهان بردار
بند خاموشی از زبان بردار ۱
راه صحرای لامکان سر کن
پی آن یار بی نشان بردار ۲
کشتی جسم را بهم بشکن
تخته از پیش این دکان بردار ۳
می رود بی دلیل سیل به بحر
شوق را دست از عنان بردار ۴
تخم اشکی به خاک کن امروز
خرمنی گل درآن جهان بردار ۵
تا نخورده است مار طول امل
بیضه دل ز آشیان بردار ۶
طاق نسیان شمار گردون را
دل چو پیکان ازین کمان بردار ۷
به سگ نفس جسم را بگذار
دل ازین مشت استخوان بردار ۸
صبر کن بر بلای ناکامی
کام دل صائب از جهان بردار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.