غزل ۴۷۰۴ - ز داغ عشق مرا چون شودجگر دلگیر؟

ز داغ عشق مرا چون شودجگر دلگیر؟
که هیچ سوخته ای نیست از شرر دلگیر ۱

ز درد و داغ دل عاشقان به تنگ آید
فقیر اگر شود از جمع سیم و زر دلگیر ۲

حضور تنگدلان در گرفتگی باشد
شود ز باد سحر غنچه بیشتر دلگیر ۳

به اهل دید بهشتی است ترک هستی پوچ
حجاب را نکند موجه خطر دلگیر ۴

به قدر تنگی جا جمع می شود خاطر
ز تنگنای صدف کی شود گهر دلگیر؟ ۵

به پای نرم روان منزل است راه دراز
چگونه ریگ روان گردد از سفر دلگیر؟ ۶

شودزدست حمایت چراغ روشنتر
مباش از خط شبرنگ ای پسر دلگیر ۷

چگونه خط ز لب یار چشم بردارد؟
که مور حرص نمی گردد از شکر دلگیر ۸

ز قحط سوختگان، دیده ور چرا گردد
ز عمر مختصر خویش چون شرر دلگیر؟ ۹

سخن تراش ز زخم زبان نیندیشد
ز ذکر اره نگردد درودگر دلگیر ۱۰

کشیده دار زبان از سیه دلان صائب
که خون مرده نگردد ز نیشتر دلگیر ۱۱