این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، صبر، و جستجوی معنویت میپردازد. شاعر از مخاطب میخواهد که در برابر سختیها مقاومت کند، به دنبال راهحلهای نامناسب نرود، و به جای تکیه بر دیگران، به درون خود بنگرد. همچنین، تأکید بر پذیرش رنج و یافتن نور در تاریکی از مضامین اصلی شعر است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۶۴۳ - می شوی آواره از عالم عنان ما مگیر
راه بر سیلی که دارد روی دریا مگیر ۱
بخیه منت جراحت را کند ناسورتر
رشته از مریم مخواه و سوزن از عیسی مگیر ۲
رتبه کامل عیاران ازمحک ظاهر شود
تن به سنگ کودکان ده ،دامن صحرامگیر ۳
گریه های تلخ دارد خنده های شکرین
گردهد دامن به دستت گل ز استغنامگیر ۴
دوزخ نقدست صحبت با خدا بیگانگان
رحم برخود کن ،درین زندان وحشت جامگیر ۵
جوش این میخانه از رخسار آتشناک توست
ای بهشتی روی از خاک شهیدان پامگیر ۶
می کند ناسور داغ تشنگی راآب شور
چون صدف دندان به دل نه ،آب از دریامگیر ۷
می شود آخربیابان مرگ، جویای سراب
رحم اگر برپای خود داری پی دنیامگیر ۸
در سیاهی یافت صائب خضر آب زندگی
هیچ دامانی بغیر از دامن شبهامگیر ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.