این متن شعری است که از تشبیهات و استعارههای مختلف برای بیان مفاهیم اخلاقی و عرفانی استفاده میکند. در آن، از عناصر طبیعت مانند بادام، شکر، و دریا برای نشان دادن تضادها و درسهای زندگی استفاده شده است. همچنین، به موضوعاتی مانند نیکی، فریب، عشق، و معرفت پرداخته شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و تشبیهات ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۵۹۵ - ترک من کزپسته اش بی خواست می ریزد شکر
چشم تنگی دارد از بادام کوهی تلختر ۱
با سبکباران چه سازد قلزم پر شور و شر؟
کف به ساحل می رسد از سیلی موج خطر ۲
صحبت نیکان بدان را خوب رسوا می کند
می نماید تلخی بادام افزون در شکر ۳
دعوی منصور از دارفنا این اوج یافت
منزل تیر کمان سخت باشد دورتر ۴
گفتگوی ناصحان بادست چون دل شد سیاه
نیست خون مرده را پروای زخم نیشتر ۵
ازمیان زنار کافر نعمتی راباز کن
تافلک چون بندگان در خدمتت بنددکمر ۶
هر که را پرده های چشم آب شرم هست
زود می آید برون از پوست چون بادام تر ۷
لاله داغ است باغ دلگشای عاشقان
برندارد مرغ زیرک صائب از روزن نظر ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.