این متن شعری عاشقانه و فلسفی است که به مفاهیمی مانند عشق، دیوانگی، طبیعت، و گذر زمان میپردازد. شاعر از تصاویر طبیعی مانند لالهزار، مار، و کوه استفاده میکند تا احساسات عمیق و گاه متناقض انسان را بیان کند. همچنین، به مفاهیمی مانند پشیمانی، شرمندگی، و بیقراری اشاره میشود که همگی در چارچوب عشق و زندگی معنا مییابند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'دیوانگی' و 'شرمندگی' نیاز به درک بالاتری از احساسات و تجربیات زندگی دارند.
غزل ۴۵۵۵ - زخم را آماده شو چون شد مساعد روزگار
کزکجی بیش است عیب راستی در تیرمار ۱
می زند ناخن به داغ عشق،سیر لاله زار
شاخ وبرگی می دهد دیوانگی را نو بهار ۲
در بیابانی که مارا می دواند شور عشق
کوهکن با بیستون طفلی بود دامن سوار ۳
پیر کنعان ار نظر بازی ندارد شکوه ای
پاکبازست از پشیمانی حریف این قمار ۴
حلقه زهگیر شد قد خدنگ سرو را
طوق قمری ز انفعال قامت موزون یار ۵
همچو مستان سر به پای یکدگر بنهاده اند
در حریم نرگس بیمار او خواب و خمار ۶
غنچه هر وقتی که خواهد می تواند گل شدن
گل نگردد غنچه، دل را از شکفتن پاس دار ۷
جای خود را تا به چشم فتنه جوی او سپرد
در شکر خواب فراغت رفت چشم روزگار ۸
از دل ما بیقراری گرد کلفت می برد
می زداید آستین موج از دریا غبار ۹
گر چه عقل و هوش و دین و دل به پای او فشاند
می کشد شرمندگی صائب همان از عشق یار ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.