متن بالا درباره ارزش گوشهنشینی و دوری از مردم است، اشاره میکند که گاه زیباییها و نعمتها باعث غرور میشوند و انسانها در زمان نعمت، شکرگزار نیستند. همچنین تأکید دارد که هیچ موجودی بدون شکرگزاری بهرهای نمیبرد و شعر صائب به دلیل انتخاب درست، مشهور میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارد.
غزل ۴۵۴۰ - خوش آن که به گوشه ای نشیند
مردم چه که خویش را نبیند ۱
چون بال شود وبال طاوس
نقشی که به مدعا نشیند ۲
از وی چو ندید هیچ کس خیر
چون خواجه ز مال خیر بیند ۳
غیر از انسان که وقت نعمت
از شکر کرانه می گزیند ۴
بی سجده شکر هیچ مرغی
یک دانه ز خاک برنچیند ۵
مشهور شود چو بیت معمور
صائب بیتی که برگزیند ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.