این متن شعری است که به موضوعات مختلفی مانند عشق، فریب، دشواریهای زندگی، معنویت، و دیدگاههای فلسفی میپردازد. شاعر از استعارهها و تصاویر شاعرانه برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند، مانند چشم بیمار به عنوان نماد فریب، یا راه بیرفیق به عنوان نماد تنهایی و سختی.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم مانند فریب و دشواریهای زندگی نیاز به تجربه و درک بیشتری دارند.
غزل ۴۴۷۸ - آن چشم اگر چه خود را بیمارمی نماید
غافل مشو ز مکرش عیارمی نماید ۱
دزدیدن تبسم پیداست از لب او
آبی که در عقیق است ناچارمی نماید ۲
دشواریی ندارد راه فنا ولیکن
راهی که بی رفیق است دشوارمی نماید ۳
هرکس ز روزن دل در عالم است سیار
عالم به چشم مستان گلزارمی نماید ۴
در پیش پا فتاده است مستی وهوشیاری
در هرکه هرچه باشدرفتارمی نماید ۵
از ره مرو به صورت معنی طلب کن از خلق
پای به خواب رفته بیدار می نماید ۶
سیل بنای هستی است زخم گران رکابش
شمشیر اگر به ظاهرهموارمی نماید ۷
یک دانه بی شمارست از آسیای گردون
از چشم کوراشکی بسیار می نماید ۸
چین جبین دنیا با داغ زردرویی
در چشم این خسیسان دینار می نماید ۹
آن کس که در سراغش برهم زدم جهان را
صائب ز روزن دل دیدار می نماید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.