این شعر از صائب تبریزی به توصیف حالات و رفتارهای مختلف افراد در محفل خرابات (محل عیاشی و مینوشی) میپردازد. شاعر از سکوت برخی، شور و هیجان دیگران، و رازداری عدهای سخن میگوید. همچنین، به زیباییهای طبیعت و عشق اشاره میکند و از حسادت و ریا در میان مردم انتقاد میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی در شعر وجود دارد که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به خرابات و مینوشی ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
غزل ۴۴۱۲ - در کوی خرابات گروهی که خموشند
از صافدلی چون خم سربسته به جوشند ۱
از دور نیفتند به صد شیشه لبریز
در بزم می آنها که چوپیمانه خموشند ۲
سیلاب خجل می روداز کوی خرابات
کاین قوم سراسر چو سبو خانه بدوشند ۳
در پرده اگرهست ترا خرده رازی
چون غنچه خمش باش که گلها همه گوشند ۴
منمای به اخوان زمان گوهر خود را
کاینها همه یوسف به زر قلب فروشند ۵
ما در چه شماریم که خورشید عذاران
از هاله خط ماه ترا حلقه بگوشند ۶
از باده سرجوش دماغی برسانید
تا نغمه سرایان چمن برسرجوشند ۷
از دیدن خوبان نتوان قطع نظر کرد
گر دشمن عقلند و گر رهزن هوشند ۸
از خار حسد ترکش نیشند چو ماهی
در ظاهر اگر اهل جهان چشمه نوشند ۹
صائب نگشایند به گفتار لب خویش
در عهد کلام تو گروهی که بهوشند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.