این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و ستایش معشوق سخن میگوید. او از تأثیر نام و پیام معشوق بر دلها، ناتوانی از توصیف کمالات معشوق، و عشق بیحد و مرز خود میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند تسلیم و قضا و قدر نیز دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد.
غزل ۴۴۱۱ - از دست رود خامه چو نام تو نویسند
پرواز کند دل چو پیام تو نویسند ۱
حرزی که بردزنگ ز آیینه دلها
از روی خط غالیه فام تو نویسند ۲
در حوصله دفتر افلاک نگنجد
گرشمه ای از ماه تمام تو نویسند ۳
چون شهپر جبریل برافلاک کند سیر
برصفحه هر دل که کلام تو نویسند ۴
نه ماه فلک سیرم ونه مهر جهانتاب
تا بوسه من برلب بام تو نویسند ۵
چون سبزه تو سنگ ز تمکین تو مانند
گر حشر شهیدان بخ خرام تو نویسند ۶
شرط است که از هر دوجهان دست بشوید
سیرابی هرکس که به جام تو نویسند ۷
عشاق به امید نگاه غلط انداز
در نامه اغیار سلام تو نویسند ۸
در بیضه ز بال وپرخودنغمه سرایان
صدنامه سربسته به دام تو نویسند ۹
صائب به شکر ریزی تسلیم شکر کن
از قسمت اگر زهربه جام تو نویسند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.