این شعر به موضوعات عرفانی، عشق، آزادی روح و نقد انسانهای کمظرفیت میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند پروانه و سیمرغ برای بیان آزادی روح عارف استفاده میکند و به ناپایداری دنیا و ارزشهای آن اشاره دارد. همچنین، به اهمیت عشق و حقیقت در زندگی تأکید میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و نمادین نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۴۳۹۳ - اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشد
پروانه چه پروای عسس داشته باشد ۱
در سینه صد چاک نگنجد دل عارف
سیمرغ محال است قفس داشته باشد ۲
چشمی که در او نور حیا پرده نشین نیست
ره در همه جا همچو مگس داشته باشد ۳
رخساره چون ماه تو امروز گرفته است
آیینه که راپیش نفس داشته باشد ۴
چشمی است که برهم زده از موی زیادست
تا دل رگ خامی ز هوس داشته باشد ۵
از مردم کم ظرف نیاید سفر بحر
پیداست حبابی چه نفس داشته باشد ۶
شادآن دل صد چاک که در خلوت محمل
راه سخنی همچو جرس داشته باشد ۷
در میکده صائب چه نفس راست نماید
از سایه خود هرکه عسس داشته باشد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.