این شعر از صائب تبریزی و بیدل دهلوی، با استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه، به موضوعاتی مانند عشق، توکل، صبر، و ناپایداری زندگی میپردازد. شاعر از دردها و رنجهای عشق سخن میگوید و بر اهمیت صبر و توکل در برابر مشکلات تأکید دارد. همچنین، به ناپایداری دنیا و بیوفایی آن اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۳۹۲ - این اشک جگرگون چه اثرداشته باشد
پیداست که طفلی چه جگرداشته باشد ۱
با هردوجهان عشق به یک دل نتوان باخت
یک خوشه محال است دو سرداشته باشد ۲
بی برگ توکل بودآن کس که نشیند
در سایه نخلی که ثمر داشته باشد ۳
آن کس که زصاحب نظران است چونرگس
بایدبه ته پای نظرداشته باشد ۴
مانند حباب آن که ندارد به گره هیچ
از باد مخالف چه خطر داشته باشد ۵
من بر سرآنم که به زلف تو زنم دست
تا سنبل زلف تو چه سرداشته باشد ۶
بال قفس آلودسزاوارچمن نیست
این مرغ مگر بال دگرداشته باشد ۷
فردوس چه دارد که دهد عرض به عاشق
نقشی مگر از روی تو برداشته باشد ۸
نسبت به بدان در چه شمارندنکویان
دریا چه قدرآب گهرداشته باشد ۹
صائب خبرش هست ز حال من بیدل
هرکس که عزیزی به سفر داشته باشد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.