این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر اهمیت عشق واقعی، دوری از تزویر، احترام به دیگران و پرهیز از خودخواهی تأکید دارد. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، تقوا، آیینه اقبال، و پیوندهای انسانی سخن میگوید و هشدار میدهد که رفتار نادرست میتواند موجب خواری شود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و تمثیلهای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۳۸۳ - سرگرم تو با کشمکش دار نسازد
این نقطه سرگشته به پرگارنسازد ۱
مرده است دل زاهد دمسرد ز تزویر
چون برسرخودگنبددستارنسازد ۲
زنهار مکن خوارعزیزان جهان را
تا چرخ عزیزان ترا خوارنسازد ۳
آیینه اقبال به کس رو ننماید
تا سرمه ز خاکستر ادبارنسازد ۴
کج می نگرد عشق به بال وپرجبریل
این شعله سرکش به خس وخارنسازد ۵
طوطی شو وآنگاه ببین روی دل از ما
آیینه به هر بیهده گفتار نسازد ۶
سر رشته پیوند بودتاب موافق
چون موی میان تو به زنارنسازد ۷
با سینه پرداغ نسازد دل صائب
رسم است که پروانه به گلزارنسازد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.