این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که به موضوعاتی مانند عشق، دلباختگی، وصف معشوق، و مفاهیم عمیق روحانی میپردازد. شاعر از ناپایداری دنیا، بیقراری عاشق، و بیتوجهی به مادیات در برابر عشق حقیقی سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از واژگان و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۳۸۲ - گل مرتبه عارض جانانه نگیرد
جای لب ساقی لب پیمانه نگیرد ۱
سیلاب بود کاسه همسایه این قوم
کافر به سرکوی بتان خانه نگیرد ۲
در سینه عشاق نماند گهر راز
این تابه تفسیده به خود دانه نگیرد ۳
سیراب نگردد ز صدف تشنه گوهر
پیش ره ما کعبه وبتخانه نگیرد ۴
در پوست نگنجد دل خون گشته عاشق
می چون رسد آرام به میخانه نگیرد ۵
در دایره سوختگان شمع خموش است
تا شعله به بال وپر پروانه نگیرد ۶
آورده محال است که چون آمده گردد
عاقل ز جنون رتبه دیوانه نگیرد ۷
در دیده ما نیست به جز نقش تو محرم
آیینه ما صورت بیگانه نگیرد ۸
چون چاک نگردد دل شمشاد که آن زلف
غیر از دل صد چاک به خود شانه نگیرد ۹
وحشت ز جهان لازم روشن گهران است
جغدست دل هر که ز ویرانه نگیرد ۱۰
صائب ز خرابات محال است برآید
تاجامی ازان نرگس مستانه نگیرد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.