این متن شعری است که به مضامینی مانند عشق، امید، تقدیر، طبیعت و مفاهیم عرفانی میپردازد. شاعر از زبان تصاویر زیبا و استعارههای عمیق برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند تقدیر و عرفان نیاز به درک و تجربه بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۴۳۷۵ - جانی که سر از روزن فتراک برآورد
از گرد گریبان بقا سر بدر آورد ۱
امید که دولت ز درش بیخبر آید
هر کس به من از آمدن او خبر آورد ۲
دیگر نکند خیر به محراب عبادت
در پای خم آن کس که شبی را بسر آورد ۳
تدبیر به خون تیز کند تیغ قضا را
این ابر بلا را به سر من سپرآورد ۴
از خال به راز دهن یار رسیدم
این مور مرا بر سر تنگ شکر آورد ۵
از تکمه پیراهن یوسف خبرم داد
هر غنچه که از جیب چمن سر بدر آورد ۶
در سایه شمشاد و گل آرام ندارد
تا آب روان سرو ترا در نظر آورد ۷
از باده لعلی به سرش تاج نهادند
هر کس به خرابات مغان دردسر آورد ۸
خوش باش که در دامن صحرای قیامت
شد کشت کسی سبز که دامان ترآورد ۹
شد تنگ شکر نه فلک از موج حلاوت
صائب ز نی کلک خود از بس شکر آورد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.