شاعر در این متن از بیقراری و ناآرامی درونی خود سخن میگوید و احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی خود را بیان میکند. او از ناتوانی در کنترل احساساتش، عشق به معشوق و حیرت در برابر جلوههای هستی میگوید.
متن دارای مضامین عرفانی و احساسی عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم انتزاعی و پیچیدهاند و نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند.
غزل ۴۳۷۴ - شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرد
در هیچ زمین نیست قرارم چه توان کرد ۱
چون آبله در ظاهر اگر رنگ ندارم
در پرده غیب است بهارم چه توان کرد ۲
شیرازه نگیرد به خود اوراق حواسم
برهم زده زلف نگارم چه توان کرد ۳
چون گرد ز من نیست اگر پست وبلندم
خاک ره آن شاهسوارم چه توان کرد ۴
برهم نزنم دیده ز خورشید قیامت
حیرت زده جلوه یارم چه توان کرد ۵
در بیضه چه پرواز کند مرغ چمن گرد
زندانی این سبز حصارم چه توان کرد ۶
کاری به مرادم نشد از نقش موافق
امروز که برگشت قمارم چه توان کرد ۷
چون ماه درین دایره هر چند تمامم
از پهلوی خویش است مدارم چه توان کرد ۸
از مشغله مهر ومحبت که فزون باد
صائب سرکونین ندارم چه توان کرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.