این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، مفاهیمی مانند عشق، زیبایی، عقل و جنون، و دوری از دشمنان بیارزش را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند گل، نیلوفر، کوه، و نخل برای توصیف احساسات و مفاهیم انتزاعی استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۳۵۷ - زهر از قدح صافدلان رنگ ندارد
آیینه گوهر خطر از زنگ ندارد ۱
دل در خم آن زلف ندانم به چه روزست
در خانه تاریک گهر رنگ ندارد ۲
قد تو نهالی است که همدوش ندیده است
تمکین تو کوهی است که همسنگ ندارد ۳
نخلی که ندارد ثمری دوری ازو به
بگریز ز طفلی که به کف سنگ ندارد ۴
هر چشم زدن چشم کبود تو به رنگی است
نیلوفر چرخ این همه نیرنگ ندارد ۵
از دشمن پرخاش طلب هیچ میندیش
زان خصم حذر کن که سر جنگ ندارد ۶
در هر قدم راه خرد کعبه ودیری است
سر تا سر صحرای جنون سنگ ندارد ۷
صائب که گلاب از گل خورشید گرفته است
یک بوسه ز لعل لب او رنگ ندارد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.