این متن شعری است که از بیاعتنایی سنگدلان به رنج دیگران، پاکی و بینیازی حسن طبیعی، و بیگناهی در برابر تهمتها سخن میگوید. همچنین، به ناامیدی و بیپناهی در دنیایی پر از خطر اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات غیرمستقیم و استعاری نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۳۵۶ - آن سنگدل از شکوه ما باک ندارد
آتش غمی از ناله خاشاک ندارد ۱
از دیده شورست نگهبان دل چاک
در ظاهر اگر سینه ما چاک ندارد ۲
محتاج به زیور نبود حسن خداداد
دندان گهر حاجت مسواک ندارد ۳
آلوده به تهمت نشود پرده عصمت
یوسف غمی از پیرهن چاک ندارد ۴
اندیشه ز خواری نکند حرص تهی چشم
آرامگهی دام به از خاک ندارد ۵
گردن به چه امید کشم من که درین دشت
آهوی حرم طالع فتراک ندارد ۶
صائب چه خیال است شود مخزن گوهر
هر کس دهن خود چو صدف پاک ندارد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.