این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد و بیقراری شاعر از فراق و ناملایمات زندگی است. او از بیتابی دل، بیخوابی، فقر و انتظار سخن میگوید و در نهایت به تسلیم در برابر تقدیر اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و مرگ نیاز به بلوغ فکری دارند.
غزل ۴۳۰۳ - برقم ز خرمن از دل بیتاب می جهد
نبضم ز تاب دردچو سیماب می جهد ۱
آرام رابه خواب نبیند، به مرگ هم
طفلی که از خروش من از خواب می جهد ۲
پهلو ز بوریای قناعت تهی مکن
برق از سحاب بستر سنجاب می جهد ۳
بازآکز انتظار تو هر شب هزار بار
چشم امیدواریم از خواب می جهد ۴
صائب رضا به حادثه آسمان بده
این خار کی ز آفت سیلاب می جهد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.