این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای مختلف، مفاهیمی مانند عشق، درد، شناخت، و پنهانکاری را بیان میکند. هر بیت به شکلی نمادین به موضوعاتی مانند ناشنیده ماندن رنجها، ناآگاهی از حقیقت، و ضرورت تجربه برای درک واقعیت میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۳۰۲ - هر بلبلی که بوی گل از خار نشنود
در بر گریز نکهت گلزار نشنود ۱
آگه ز شیوه غلط انداز حسن نیست
از منع هر که مژده دیدار نشنود ۲
هر خسته ای که چاشنی درد یافته است
می نالد آنچنان که پرستار نشنود ۳
باریک تاچو رشته نگردد خداشناس
ذکر خفی ز حلقه زنار نشنود ۴
دارد زکام هر که ز چشم سفید خویش
بی پرده بوی پیرهن یار نشنود ۵
از خلق خویش نهفته شود عیب آدمی
کس بوی خون ز نافه تاتار نشنود ۶
آوازه سخن ز محرک شود بلند
بی زخمه نغمه هیچ کس از تار نشنود ۷
صائب ز پوست غنچه نیاید برون چوگل
تا ناله ای ز مرغ گرفتار نشنود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.