این شعر از صائب تبریزی، به مضامینی مانند عشق، رنجهای دل، هنر و بندگی میپردازد. شاعر از غم و شادی، ظلم و عدالت، و رابطه بین انسان و معشوق سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند بندگی و آزادی، و قدرت الهی دارد. در پایان، شعر به قدرت و حکومت نیز اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، نیاز به درک و تجربهی بیشتری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود. همچنین، برخی از اشارات سیاسی و اجتماعی ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم باشد.
غزل ۴۲۷۴ - از ترکتاز غم دل من شاد می شود
معمور این خرابه ز بیداد می شود ۱
از سختی دل است یکی لطف و قهر یار
یکدست خط ز خامه فولاد می شود ۲
در شیشه است جلوه دیگر شراب را
از خط سبز، حسن پریزاد می شود ۳
مهجور ساخت شکوه مرا از حریم وصل
ز آتش سپند دور به فریاد می شود ۴
ناقص شود به سعی هنرور ز کاملان
سنگ آدمی ز تیشه فرهاد می شود ۵
در خواجگی نمی شود آزاد هیچ کس
هر کس که بندگی کند آزاد می شود ۶
بی یاد حق مباش درین دامگه که صید
غافل چو گشت قسمت صیاد می شود ۷
ز اقبال بی زوال، سلیمان روزگار
سال دگر خلیفه، بغداد می شود ۸
صائب کسی که بر خط فرمان نهاد سر
فرمانروای عالم ایجاد می شود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.