این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند مستی عشق، ناپایداری دنیا، صبر و تحول درونی میپردازد. شاعر از عناصری مانند غزال، می، حباب، و سرو برای بیان مفاهیم عمیق استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات و مفاهیم انتزاعی دارد.
غزل ۴۲۷۳ - از می چو آن غزال، سیه مست می شود
در جلوه هر که بیندش از دست می شود ۱
بیخود شوند سوخته جانان به یک نگاه
از یک پیاله لاله سیه مست می شود ۲
قصری که چون حباب شود از هوا بلند
از راست کردن نفسی پست می شود ۳
قصری که چون حباب شود از هوا بلند
از راست کردن نفسی پست می شود ۴
شد از فشردگی می انگور تاج سر
از صبر، زیردست زبردست می شود ۵
هر کس که دید سرو ترا در خرام ناز
از پا اگر نمی فتد از دست می شود ۶
شهرت به دستیاری همکار بسته است
آواز کی بلند ز یک دست می شود ۷
از قامت تو راست چسان بگذرد کسی
آب روان به سرو تو پا بست می شود ۸
صائب توان به آب بقا از فنا رسید
اینجا کسی که نیست شود هست می شود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.