این شعر به توصیف زیباییهای طبیعت در فصل بهار میپردازد و از شکوفهها، گلها، و مناظر دلانگیز صحبت میکند. همچنین، از استعارههای زیبا برای بیان جمال طبیعت و تأثیر آن بر روح و روان انسان استفاده شده است.
محتوا شامل مفاهیم شاعرانه و استعارههای عمیق است که ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، زبان و سبک شعر مناسب برای سنین بالاتر است.
غزل ۴۲۶۷ - وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود
هر خار خشک یوسف گل پیرهن شود ۱
دست نگار بسته شود هر کف زمین
هر گوشه دلپذیر چو کنج دهن شود ۲
از مظهر جلال شود جلوه گر جمال
داغ پلنگ، چشم غزال ختن شود ۳
خاک از شکوفه جلوه شکرستان کند
هر برگ سبز طوطی شکر شکن شود ۴
آرد کف از شکوفه به لب بحر نوبهار
دامان خاک تیره پر از یاسمن شود ۵
خاک از صفای سینه چو آب برهنه رو
آیینه دار سرو وگل ونسترن شود ۶
هر برگ لاله از رخ شیرین خبر دهد
هر سنگ پاره ای جگر کوهکن شود ۷
شاخ از گل شکفته شود مشرق سهیل
سنگ از فروغ لاله عقیق یمن شود ۸
زان سان که خط وخال فزاید جمال را
حسن چمن زیاده ز زاغ وزغن شود ۹
غافل مشو که سنبل گلزار جنت است
صائب ز عشق، هر که پریشان سخن شود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.