این شعر از صائب تبریزی به بیان احساسات عمیق انسانی مانند غم، امید، رنج و عشق میپردازد. شاعر از تصاویر زیبایی مانند زعفران، ارغوان، دریا و تیغ استفاده کرده تا احساسات خود را به تصویر بکشد. در نهایت، شعر به اهمیت استفاده از فرصتها و پرهیز از غرور اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۴۲۶۶ - در هر دلی که ریشه غم زعفران شود
خندان چگونه از می چون ارغوان شود ۱
از کوه غم شود دل افگار من سبک
بار گران به کشتی من بادبان شود ۲
دریا شود ز گریه رحمت کنار من
از چشم هر که قطره اشکی روان شود ۳
در تیغ زهر داده امید حیات هست
بیچاره آن که زخمی تیغ زبان شود ۴
خود را به خاکبوس هدف بی نفس رسان
زان پیشتر که قد چو تیرت کمان شود ۵
تا هست در رکاب ترا پای اقتدار
فرصت مده به نفس که مطلق عنان شود ۶
از گرد سرمه آب ندارد در او صدا
گویا کسی به خاک صفاهان چسان شود ۷
چون غنچه می شود نفس بلبلان گره
صائب اگر خموش درین گلستان شود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.