این متن شعری عرفانی است که به مفاهیم وحدت، عشق، صبر و امید میپردازد. شاعر از نور وحدت، حجابهای معنوی، عشق و رهایی از خود سخن میگوید و به تصاویری مانند آفتاب قیامت، لعل به خون جگر، و نخل بارور اشاره میکند تا مفاهیم عمیق عرفانی را بیان کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار بوده و نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۴۲۶۳ - از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود
کی از هجوم ذره پریشان نظر شود ۱
جایی که هفت پرده حجاب نظر نشد
کی آسمان حجاب دل دیده ور شود ۲
رنگش ز آفتاب قیامت نمی پرد
رخسار هر که لعل به خون جگر شود ۳
ته جرعه ای ز جسم گرانجان او بجاست
آن را که از محیط کف پای تر شود ۴
طالع نگر که دیده من در حریم وصل
از شرم عشق حلقه بیرون در شود ۵
هر خار بی گلی گل بی خار می شود
در راه سالکی که ز خود بیخبرشود ۶
هر برگ سبز دامن پر سنگ می شود
روزی که نخل طالع ما بارور شود ۷
چندان که خط زیاده دهد گوشمال حسن
صائب امیدواری من بیشتر شود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.