شاعر در این متن از حرص و طمع به مال هند ابراز بیمیلی میکند و تأکید دارد که دلش به زیباییهای طبیعی مانند زندهرود وابسته است، نه ثروت هند. او از رنجهایش در هند میگوید و ستایشگر قناعت و سادگی است. در پایان، صائب را به عنوان شاعری برجسته در هند میستاید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از دانش ادبی نیازمند است که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۴۲۳۲ - چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند
پایم به گل فرو شده از برشکال هند ۱
چون موج می پرد دلم از بهر زنده رود
آبی نمی خورد دلم از بر شکال هند ۲
ای خاک سرمه خیز به فریاد من برس
شد سرمه استخوان من از خاکمال هند ۳
بوی ستاره سوختگی بر مشام خورد
روزی که دود کرد به مغزم خیال هند ۴
سرمایه قناعت من لخت دل بس است
چشم طمع سیاه نسازم به مال هند ۵
روزی که من برون روم از هند برشکال
با صدهزار چشم بگرید به خال هند ۶
صائب به غیر خامه شکرفشان تو
امروز کیست طوطی شکر مقال هند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.