این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، ناپایداری دنیا، تلاشهای بیثمر، و تفاوت بین ظاهر و باطن میپردازد. شاعر از دلهایی که از عشق سیر میشوند، افراد غافل که به دنبال تعمیر خرابیهای دل هستند، و کسانی که با صداقت در راه حق گام برمیدارند، سخن میگوید. همچنین، اشارهای به نعمتهای دنیوی و عدم رضایت از آنها دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین آن مانند ناپایداری دنیا و تفکر انتقادی نسبت به رفتارهای انسانی، برای سنین بالاتر مناسبتر است.
غزل ۴۲۳۱ - کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند
خوبان کجا ز آینه دلگیر می شوند ۱
در خانمان خرابی دل سعی می کنند
این غافلان که در پی تعمیر می شوند ۲
چون صبح زیر خیمه دلگیر آسمان
روشندلان به یک دو نفس پیر می شوند ۳
غیر از گرسنگی که نگردند سیر ازو
هر نعمتی که هست ازو سیر می شوند ۴
آنان که قد کنند دوتا پیش چون خودی
در خانه کمان هدف تیر می شوند ۵
بی جذبه آن کسان که درین ره قدم نهند
گر بر فلک روند زمین گیر می شوند ۶
جمعی که پا به صدق درین راه می نهند
در یک نفس چو صبح جهانگیر می شوند ۷
جمعی که از حسب به نسب می کنند صلح
قانع به استخوان ز طباشیر می شوند ۸
صائب ز زخم شیر مکافات غافلند
صید افکنان که در پی نخجیر می شوند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.