این شعر از صائب تبریزی به توصیف ویژگیهای افراد پاکدل و عارف میپردازد. آنها با داشتن روحی لطیف و پاک، بهشت را در دل خود حمل میکنند و با مهر و عشق به افلاک میرسند. همچنین، اشارهای به پاکسازی نفس از شبهات و آلودگیها دارد و در نهایت، عارفان را به عنوان کسانی معرفی میکند که حتی از محیطهای ناپاک نیز پاکی میگیرند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و اشارات آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۱۵۵ - جمعی که زیر خاک دل پاک می برند
با خود بهشت را به ته خاک می برند ۱
روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمن
با صد کمند مهر به افلاک می برند ۲
در حشر سر ز روزن جنت بر آورند
آنان که سر به حلقه فتراک می برند ۳
جمعی که همچو غنچه کله کج نهاده اند
چون گل ز باغ سینه صد چاک می برند ۴
نتوان به نور شرم به جز پیش پای دید
از حسن فیض مردم بیباک می برند ۵
هر مال شبهه ای که بود چون حرامیان
دست و دهن به آب کشان پاک می برند ۶
صائب مکن ز چرخ شکایت که عارفان
از سیر گلخن آینه پاک می برند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.