متن بالا یک شعر عرفانی و فلسفی است که از عناصر طبیعت مانند آفتاب، گل، بلبل و آتش برای بیان مفاهیم عمیق زندگی، رهایی، عشق و جستجوی حقیقت استفاده میکند. شاعر از تصاویر زیبا و استعارههای پیچیده برای انتقال احساسات و اندیشههای خود بهره میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۱۵۴ - از آفتاب چاشنی صبح شد بلند
عمر دوباره یافت ز راه گداز قند ۱
بگذار تا به داغ رهایی شود کباب
صیدی که همچو تاب نپیچد بر آن کمند ۲
ما را چه نسبت است به مجنون که جوش ما
نگذاشت گردباد ز هامون شود بلند ۳
از روی گرم شکوه ما می شود تمام
یک ناله است سرمه آواز این سپند ۴
علم تو چون محیط به اسرار غیب نیست
ز نهار لب ببند ز چون و چرا و چند ۵
چون گل شکفته باش درین انجمن که صبح
تسخیر کرد روی زمین را به نوشخند ۶
در آتش زوال بود نعل رنگ و بو
ز نهار دل به غنچه این بوستان مبند ۷
از گل به وام گوش ستانند بلبلان
در گلشنی که ناله صائب شود بلند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.