این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره از دست دادن اختیار، شکستهای پی در پی، و درد عشق است. شاعر از دست دادنهای مکرر و ناتوانی در پنهان کردن درد عشق را توصیف میکند و از احساس بیپناهی و تیرگی در زندگی خود میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مضامین مانند درد عشق و شکست ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۴۱۳۳ - هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند
چون ساغر اختیار ز دستم گرفته اند ۱
مهر خموشیم که ز آیینه طلعتان
چندین تهیه بهر شکستم گرفته اند ۲
در دل نهان چگونه کنم داغ عشق را
صد بار بیش برگه ز دستم گرفته اند ۳
دیوار پست را خطر از موج فتنه نیست
زان مانده ام به جای که پستم گرفته اند ۴
آن گوهرم که آبله سان اهل روزگار
بر روی دست بهر شکستم گرفته اند ۵
چون تاک حفظ گریه مستانه چون کنم
دست سبوی باده ز دستم گرفته اند ۶
خورشید پیش پای نبیند ز تیرگی
در کوچه ای که شمع ز دستم گرفته اند ۷
نه توبه بهارم و نه چهره خزان
چون در میان برای شکستم گرفته اند ۸
صائب جواب آن غزل کاظماست این
داغم ازین که شیشه ز دستم گرفته اند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.