این شعر از صائب تبریزی به بیان مفاهیم عرفانی، فلسفی و اجتماعی میپردازد. در آن از استعارههایی مانند زلف معنبر، محشر، آب حیات و ساقی کوثر استفاده شده است تا به موضوعاتی مانند ناپایداری دنیا، رنجهای زندگی، عشق و جدایی اشاره کند. شاعر با نگاهی عمیق به زندگی، از دردها و رنجهای انسان سخن میگوید و به دنبال معنایی فراتر از ظواهر دنیوی است.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر نیاز به درک و تجربهی کافی از زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۴۱۳۲ - دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند
بی انتظاردامن محشر گرفته اند ۱
جمعی که برده اند سر خود به زیر بال
نه بیضه فلک به ته پر گرفته اند ۲
یک جا قرار دولت دنیا نمی کند
آب حیات را ز سکندر گرفته اند ۳
پیش کسی دراز نسازند میکشان
دستی که چون سبو به ته سر گرفته اند ۴
یکرنگ گل شده است زبس عندلیب من
از بال من گلاب مکرر گرفته اند ۵
چون مرغ پربریده ز پروانه مانده است
تا نامه مرا ز کبوتر گرفته اند ۶
چون شمع بارها زسر خود گذشتگان
در زیر تیغ زندگی از سر گرفته اند ۷
ارباب درد از پی سامان اشک و آه
آتش ز سنگ و آب ز گوهر گرفته اند ۸
صائب جماعتی که ز می دست شسته اند
ساغر زدست ساقی کوثر گرفته اند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.