این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از یافتن گنج وفا، یار و معشوق خود سخن میگوید. او از رسیدن به آرامش و رضایت درونی و یافتن معنای زندگی صحبت میکند. شاعر با استفاده از استعارهها و تشبیهات زیبا، احساسات خود را بیان میکند و از یافتن حقیقت و معنویت در زندگی سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتواند به درستی درک شود.
غزل ۳۰۰۸ - خواجه سلام علیک، گنج وفا یافتی
دل به دِلَم نِهْ که تو گُم شُده را یافتی ۱
هم تو سَلامٌ عَلَیک، هم تو عَلَیکَ السَّلام
طَبْلِ خدایی بِزَن، کین زِ خدا یافتی ۲
خواجه تو چونی، بگو، در بَرِ آن ماه رو؟
آن کِه زِ جا بَرتَر است، خواجه کجا یافتی؟ ۳
ساقیِ رَطْلِ ثَقیل، از قَدَحِ سَلْسَبیل
حَسرتِ رضوان شُدی، چون که رضا یافتی ۴
ای رُخِ چون زَر شُده، گنجِ گُهَر بَرزَدی
وِیْ تَنِ عُریان، کُنون، باز قَبا یافتی ۵
ای دلِ گریان، کُنون، بر همه عالَم بِخَند
یارِ مَنی بَعد ازین، یارِ مرا یافتی ۶
خواجه تویی خویشِ من، پیشِ من آ، پیشِ من
تا که بگویم تو را من که، کِه را یافتی ۷
کوس و دُهُل میزَنند، بر فَلَک از بَهرِ تو
رو که تویی بر صَواب، مُلْکِ خَطا یافتی ۸
بر لبِ تو لَبْ نَهاد، زان شِکَرینْ لب شُدی
خُشک لَبان را بِبین، چون که سَقا یافتی ۹
خواجه، بِجِه از جهان، قُفل بِنِه بر دَهان
پَنجه گُشا چون کلید، قُفل گُشا یافتی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.