غزل ۳۰۰۸ - خواجه سلام علیک، گنج وفا یافتی

خواجه سَلامٌ عَلَیک، گنجِ وَفا یافتی
دل به دِلَم نِهْ که تو گُم شُده را یافتی ۱

هم تو سَلامٌ عَلَیک، هم تو عَلَیکَ السَّلام
طَبْلِ خدایی بِزَن، کین زِ خدا یافتی ۲

خواجه تو چونی، بگو، در بَرِ آن ماه رو؟
آن کِه زِ جا بَرتَر است، خواجه کجا یافتی؟ ۳

ساقیِ رَطْلِ ثَقیل، از قَدَحِ سَلْسَبیل
حَسرتِ رضوان شُدی، چون که رضا یافتی ۴

ای رُخِ چون زَر شُده، گنجِ گُهَر بَرزَدی
وِیْ تَنِ عُریان، کُنون، باز قَبا یافتی ۵

ای دلِ گریان، کُنون، بر همه عالَم بِخَند
یارِ مَنی بَعد ازین، یارِ مرا یافتی ۶

خواجه تویی خویشِ من، پیشِ من آ، پیشِ من
تا که بگویم تو را من که، کِه را یافتی ۷

کوس و دُهُل می‌زَنند، بر فَلَک از بَهرِ تو
رو که تویی بر صَواب، مُلْکِ خَطا یافتی ۸

بر لبِ تو لَبْ نَهاد، زان شِکَرینْ لب شُدی
خُشک لَبان را بِبین، چون که سَقا یافتی ۹

خواجه، بِجِه از جهان، قُفل بِنِه بر دَهان
پَنجه گُشا چون کلید، قُفل گُشا یافتی ۱۰