غزل ۳۰۰۷ - دوش همه شب، دوش همه شب، گشتم من بر بام حبیبی

دوشْ همه شب، دوشْ همه شب، گشتم من بر بامِ حَبیبی
اَخْتَر و گَردون، اَخْتَر و گَردون، بُرده زِ زُهره جامِ حَبیبی ۱

جُملهٔ جان‌ها، جُملهٔ جان‌ها، بَسته پَر و پا، بَسته پَر و پا
هَمچو دلِ من، هَمچو دلِ من، دِلْخوش اَنْدَر دامِ حَبیبی ۲

دامِ تو خوش‌تَر، دامِ تو خوش‌تَر، از میِ اَحْمَر، وَزْ رَزِ اَخْضَر
از زَرِ پُخته، از زَرِ پُخته، نادره تَر بُد، خامِ حَبیبی ۳

نورِ رُخِ شَهْ، نورِ رُخِ شَهْ، حَسرتِ صد مَهْ، رَهْ زَنِ صد رَهْ
صُبحِ سَعادت، صُبحِ سَعادت، دَرج شده در شامِ حَبیبی ۴

مَخْزنِ قارون، مَخْزنِ قارون، اَخْتَرِ گَردون، مُلْکِ هُمایون
گَر بِدَهَد جان، گَر بِدَهَد جان، او نَگُزارد وامِ حَبیبی ۵

عام شُده‌ست این، عام شُده‌ست این، نَظْمِ سُخَن‌ها، لیک تو این بین
ای شُده قُربان، ای شُده قُربان، خاصِ جهانْ در عامِ حَبیبی ۶