غزل ۴۰۷۵ - لعل تو خنده بر گهر آفتاب زد

لعل تو خنده بر گهر آفتاب زد
زلف تو حلقه بر کمرآفتاب زد ۱

صد بار بیش حسن تو در مجلس شراب
جام هلال را به سرآفتاب زد ۲

دل آب شد ز جلوه طرف نقاب او
بیچاره شبنمی که درآفتاب زد ۳

شستم به خون ز صفحه دل مهر آسمان
زان دشنه ها که بر جگر آفتاب زد ۴

دل محو جلوه های تو شد این چنین شود
شبنم که خیمه در گذرآفتاب زد ۵

از چشم شور خون شفق شد به خاک ریخت
شیری که صبح بر شکر آفتاب زد ۶

دست بلند همت اگر در نگار نیست
بر سنگ می توان گهر آفتاب زد ۷

آن را که شد عزیمت صادق دلیل راه
چون صبح دست در کمرآفتاب زد ۸

هر کس سپر فکند ز آفت مسلم است
این تیغها که بر سپر آفتاب زد ۹

صائب کسی که روی نتابید از شکست
چون ماه می ز جام زر آفتاب زد ۱۰