این متن شعری است که به موضوع خودشناسی و شناخت روح و جسم انسان میپردازد. شاعر از انسان میخواهد که به جای غرق شدن در زندگی مادی و دنیوی، به شناخت خود و روحش بپردازد و به جای دنبال کردن خواستههای ظاهری، به حقیقت درونی خود توجه کند. همچنین، شاعر به اهمیت عقل و دانش اشاره میکند و از انسان میخواهد که از زبان و عقل خود به درستی استفاده کند.
این متن دارای مفاهیم فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان و مفاهیم پیچیده ممکن است برای افراد کمسنوسال قابل درک نباشد.
غزل ۳۰۰۳ - ای کاشکی تو خویش زمانی بدانییی
وَزْ رویِ خوبِ خویشَت، بودی نشانییی ۱
در آب و گِل تو هَمچو سُتوران نَخُفتهیی
خود را به عیش خانهٔ خوبان کَشانییی ۲
بر گِردِ خویش گشتی، کاِظْهارِ خود کُنی
پنهان بِمانْد زیرِ تو گنجِ نَهانییی ۳
از روحْ بیخَبَر بُدییی، گَر تو جسمییی
در جانْ قَرار داشتهیی، گَر تو جانییی ۴
با نیک و بَد بِساختهیی، هَمچو دیگران
با این و آنییی تو اگر این و آنییی ۵
یک ذوقْ بودهیی تو اگر یک اَبایییی
یک نوع جوشییی چو یکی قازْغانییی ۶
زین جوش در دَوار اگر صاف گشتییی
چون صاف گشتگان تو برین آسْمانییی ۷
گویی به هر خیال که، جان و جهان من
گَر گُم شُدی خیال، تو جان و جهانییی ۸
بَس کُن، که بَندِ عقل شُدهست این زبانِ تو
وَرْنی چو عقلِ کُلّی، جُمله زبانییی ۹
بَس کُن، که دانشیست که محجوب دانش است
دانستییی که شاهی، کِی ترجُمانییی؟ ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.