غزل ۳۹۹۵ - اگر به پیرهن گل وگلاب باز آید

اگر به پیرهن گل وگلاب باز آید
امید هست به جوی من آب باز آید ۱

شکسته پر وبالم درست خواهد شد
به آشیانه چو مرغ کباب باز آید ۲

رم از طبیعت آهوی چشم اگر برود
امید هست که عمر از شتاب بازآید ۳

حضور رفته ز دوران مجوی هیهات است
که شبنم از سفر آفتاب باز آید ۴

دوبار اهل نظر را به آب نتوان راند
به چشم من کی از افسانه خواب باز آید ۵

چو ایستاد ز گردش کباب می سوزد
چنان مکن که دل از اضطراب باز آید ۶

دلم ز آینه رویان به سینه برگردید
به حسرتی که سکندر ز آب باز آید ۷

عنان آه توان باز زد ز لب صائب
اگر به روزن دود کباب باز آید ۸